Gewoonte dier
Het brein houdt van gemak.
Hersenen zijn lui. Ze doen graag wat ze al kennen. Wat eerder werkte, wordt herhaald. Wat past bij het bestaande beeld, krijgt aandacht. Zo ontstaat een self‑fulfilling prophecy. Dat is geen fout maar efficiëntie.
Nieuwe dingen leren vraagt iets: disbalans. Positieve chaos. Niet precies weten hoe het moet. Het kost (nieuwe) ruimte, tijd en energie. Op een drukke dag haakt het brein dan liever af, houden we het bij het bekende. Daarom kunnen we ook niet de hele dag ‘aan’ staan en blijven vernieuwen of aanpassen. Het is maar werk toch?
Gewoontes zijn dus nodig. Het gangetje. Oogkleppen. Soms tijdelijk een bord voor je kop. Vaak is doen wat je doet het beste wat je op dat moment kunt presteren. Prima.
Maar de belangrijke vraag komt daarna: wat doe ik de volgende keer anders als het weer zo gaat?
Niks doen is daarin een onderschatte strategie. De wereld draait wel door ook zonder Matthijs. En juist door even niet in actie te komen, ontstaat ruimte om iets nieuws te zien of anders te reageren.
Ook die eerste indruk helpt niet altijd. Het is je instinct, gevuld met alles wat je tot nu toe hebt geleerd. Dat maakt het een goede richting gever, maar geen absoluut kompas. Soms loont het om er niet direct achteraan te lopen. Of juist wel. Afhankelijk van wat je wilt leren.
Wat als de grote bek of de redder zich een keer inhoudt? En de analist, of degene die normaal volgt, naar voren stapt? Die positieve chaos kun je ook samen organiseren. Doe jij of ik het deze keer?
Fouten maken mag en leren móét ook fout kunnen gaan. Dat leerde ik van een voetbaltrainer. Zolang er niets ontploft en niemand beschadigd raakt, kun je variëren. Proberen. Mislukken. Nog een keer. Zonder fout geen goed. Dus: helaas, het lukte niet. Staat op. Wat nu? Zand erover. Niet voorzichtiger, maar slimmer
Wil je iets positief doorbreken? Neem initiatief. Verrassend, maar op bekend terrein. Vandaag doen we het anders — en kijken we wat er ontstaat. Doe jij het of ik?
Geef een reactie