Dat schreef ik als lesdoel op het bord toen ik moest terugpakken op mijn meest persoonlijke houvast. Op dat moment kon ik het nergens anders meer vinden. De act van het lesgeven was al een tijd volledig gespeeld. Een klapaap met twee bekkens in zijn handen. Het was in die periode dat ik tegen een collega zei dat ik het niet meer trok. Het lesgeven.
Ogenschijnlijk was het een les als de honderd lessen die ik ervoor had gegeven. Maar het absolute minimum dat tot dan toe altijd voldoende was geweest, voelde al weken als op mijn tenen lopen. Eerlijkheid was een mes dat aan alle kanten sneed. Door de neppe realiteit heen die ik had gebouwd. Daarover kreeg ik geen klachten. Eerder kreeg ik vooral het gevoel dat alles nep was geworden. Dat er iets ontbrak: gevoel, betekenis, interne motivatie.
Alles was logisch geworden, of gedachte. Een stortvloed van automatismen. Alles bewoog uit zichzelf, zonder dat er nog verdere onderbouwing of bedoeling nodig leek. Ik stond erbij als een animatronic en deed ieder uur mijn trucje.
Daarna zat ik drie maanden thuis. Overbelast. Midden in de krater en de kater van mijn inspanningen. Of misschien vooral van mijn gebrek aan sturen. Blind achter impulsen aangerend, omdat dat tot dan toe altijd had gewerkt.
In die periode moest ik van mijn kernenergie naar het zien van gesprongen, rokende circuits. Ik had geen verstand van de bedrading of de opbouw van systemen. De eerste aanwijzing die ik kreeg, en die me geruststelde, was dat ik niet gek was. De volgende: niet dom. Kennelijk waren dat mijn aannames van vóór die tijd. Aannames die ik had leren ombuigen naar vermaak en het pleasen van anderen.
Door met dat laatste te stoppen, verlies je een hoop ballast. Helaas ook goede, maar gelukkig vooral slechte.
Loopt iedereen tegen dat moment aan? Het moment waarop je alles wat je heilig had verklaard uit je handen laat donderen? Eindelijk volwassen worden en je eerste eigen maanlanding meemaken? De wereld draait door en je ziet het onder je gebeuren, zonder enig idee wat er nu moet gebeuren. Hoe je terugkomt.
Dat was mijn startpunt. Mijn nulpunt. De regels waren veranderd en ik moest ze zelf opnieuw schrijven. Scherven oprapen en leren mozaïeken. Leren waar ik meedogenloos moest worden en waar juist begripvol. Schaken tegen mijzelf.
Advies hielp mij niet, of stuurde me de verkeerde kant op. Zelfs daarin probeerde ik nog loyaal aan anderen te zijn. Bij gebrek aan persoonlijk gewicht.
Maar het spel is van mij. Ik bepaal of het recreatief is of dat het erom gaat. Of ik er met de pet naar gooi of een schouderklopje verdien. Of ik deelnemer, scheids of trainer ben. Je bent niet altijd één vorm. Je verandert constant.
Dat idee loslaten geeft mogelijkheden, maar vraagt ook om ruggengraat. Omgaan met wat je niet weet. Doodeng in het begin. Maar oefening baart kunst. En eerlijk duurt het langst. Dus heb geduld. Win opnieuw het vermogen terug om je realiteit in elkaar te zetten. Tot een volgende verandering of val je er weer van scheidt en het de volgende keer minder moeite kost. Leer veranderen zonder alles te laten vallen.
Geef een reactie